ROZDZIAŁ XXII

Witam was kochani.Dzisiaj będzie bez całusów, bo już i tak przesłodziłam.Jeszcze bym coś dopisała ale tego na razie nie zrobię. Jeszcze nie ten czas.

                                          ***
Miał być kolejny prosty dzień z życia Sebastiana. Jak zwykle położył się niewiadomo kiedy. Ze wstawaniem było znacznie gorzej.
-Wstawaj Romeo!!! Julia czeka!!!-Sid wszedł do jego pokoju włączając światło. Romeo się tylko odwrócił plecami do światła i zakrył się cały kołdrą.
-DOBRANOC..... Zzzzzzzzz.
Sid tylko westchnął i wziął z kuchni pokrywkę od garnka i drewnianą łyżkę.Wrócił do pokoju śpiocha i zaczął walić łyżką w metalową pokrywkę.Ale to i tak nic nie pomogło. Ściągnął z Sebastiana kołdrę.Ten zakrył głowę poduszką zwijając się w kłębek.W końcu mag wody się wkurzył i pociagął maga ognia za nogi zwalając go na podłogę(tak wygląda moja pobudka do szkoły).
-WSTAWAJ ALBO NIE RĘCZE ZA SIEBIE. -Stał nad leżącym Sebastianem.(Przynajmniej podłogę wytrze Sid.
Sid:Przynajmniej raz się przyda).
W końcu z niechętną miną wstał.
-Za 30 minut arena.Spóźnisz się a dostaniesz taki łomot, że tobie się odechce spóźnialstwa.-Wyszedł z pokoju. Miał ton głosu jak rodzic,który ochrzania swoje dziecko za złe oceny w szkole (wzorowałam się na gifach kolegi Adriana -mistrza gifów).
Ogarnął się i zjadł śniadanie w ciągu 15 minut(taki zombie z niego bo nie obudził się jeszcze i dlatego się tak ślimaczy).Wrócił do swego pokoju i usiadł na łóżku. Z szuflady szafki nocnej wyjął pierścionek. Należał do jego matki.To jego jedyna pamiątka po niej. Zawsze miał go przy sobie. Jak był kamerdynerem to chował w kieszeni swojego fraku(telefonie nie walcz ze mną!!!Zamiast fraku-frakcje
fraku-frakcje). Zostało pięć minut do treningu, a on wciąż rozmyślał patrząc na pierścionek. Zdawało mu się, że w jego kamieniach widzi twarz matki.Czarne włosy spięte w kok białą spinką,która wyglądała jak diadem. Jasna twarz, a na niej zgrabny nos oraz usta o malinowym kolorze. Oczy miały barwę ciemno brązową. Po ojcu miał czerwone oczy. Od dawna zastanawiał się gdzie jest jego ojciec. Gdy zaczynał temat z matką o ojcu nie chciała nic mówić i wybierała inny temat rozmowy. Jakbyś coś ukrywała przed nim.
                                ***
Ocknął się dopiero gdy usłyszał bicie zegara. Spóźnił się o 10 minut!!!Jak oparzony wybiegł z pokoju.
-O!Cześć Sebastian-na dole w salonie była Rose.
-Cześć Rose,później pogadamy mam trening. -Mówił to tak szybko jak biegł.
No to już po mnie. Dostanę taki łomot i ochrzan od niego. Jednak nie jestem tchórzem i nie uciekam od tego. 
Wbiegł na arenę. Dostał w plecy strumieniem wody.Był cały mokry.
-Mówiłem,że masz być za 30 minut,a nie za godzinę! Co ty sobie wyobrażasz! Myślisz, że możesz robić co tobie się podoba?!?! -Na początku jego głos rozlegał po arenie echem. Potem już był za plecami Sebastiana.
-Przepraszam ja...-Zaczął bardzo niepewnie i bardzo mu szybko przerwano.
-NIE PRZERYWAJ MI GDY MÓWIĘ!!!-Znowu dostał od nauczyciela wodą.Teraz to tylko czekać aż zamrozi Sebastiana na jakieś 50000 lat.-MOŻESZ MÓWIĆ GDY JA POZWOLĘ. Czy to jest jasne? -Miał bardzo okrutny ton głosu. Jakby był osobą, która tortuje innych. Sebastian szybko poruszył głową dając znak, że rozumie. -Bardzo dobrze. Zaczynamy lekcje. -Stanął na dachu i wyrósł na arenie las lodowych grotów. Były bardzo wysokie i grube.
-Tym razem czas na orientację w obliczu zagrożenia. Masz dobiec cały do drugiego końca areny. Nie wiem jak to zrobisz, ale masz wykonać to zadanie. -Czas start. -Patrzył z góry przyglądając się Sebastianowi.Ruszył spokojnym krokiem. Wkurzył się Sid na takie podejście do zadania. Przed twarzą Sebastiana wyrósł wysoki słup lodu.Mało co, a by się na niego nadział.
-Ruchy!!!Nie mam zamiaru ciebie pilnować cały dzień!!! -Powiedział Sid.Jego głos był jak dudniące echo. Jednak uczeń na początek go posłuchał i pobiegł kilka metrów. Tym razem Sid wyszedł z siebie i skoczył na arenę rozwalając wokół siebie pale z lodu.Zamrożone kawałki słupów poleciały w kierunku ucznia.Cudem uniknął skaleczenia.Miał tylko rozdarte ubranie w niektórych miejscach.
-TO SIĘ DOIGRAŁEŚ!!!-Bez uprzedzenia zaatakował. 5 kul ognia leciało w kierunku maga wody. Sebastian nimi sterował. Sid utworzył wokół siebie wodną tarczę. Był cały jakby w wodzie. Im bliżej były kule ognia to paliły się coraz mocniej. Uderzyły w Sida.Ten tylko lekko się zachwiał. Miał na twarzy psycho uśmiech. Sebastian czekał na jego ruch. Za plecami maga wody czaił się bicz wodny, który był gotów związać Sebastiana. I tak się stało. Był związany, na dodatek mocno go ściskał. Chciał już zaatakować ale....
-STOP!!! -Na arenę wleciała Rose na swojej lotni.-Co wy odwalacie?! A zwłaszcza ty SID!!!MASZ PRZESTAĆ!!! -Bardzo rzadko się denerwowała i krzyczała.Jednak gdy nadchodził taki moment to lepiej uciekać.Chyba, że chcesz trochę polatać (Ja chcę polatać!!! Rose:Ty mnie choć nie denerwuj). Sid w końcu po dalszym ochrzanieniu od Rose puścił Sebastiana, który ledwo oddychał.Mag wody sobie poszedł nad jezioro, aby tam potrenować i trochę się uspokoić.
-Wszystko dobrze? Nic cię nie boli?-Rose zachowywała się teraz jak matka, która martwi się o swoje dziecko.
-Tak...trochę mnie ścisnął,ale wszystko dobrze. -Ciężko oddychał,ale nie miał żadnych obrażeń.
-Na szczęście. Wracamy?-odetchnęła z ulgą.Bała się, że Sid zrobił się zazdrosny o Sebastiana i chciał go zabić. Przecież on też jest dla niej ważny. Traktuje go jak brata od kiedy ze sobą zerwali. Czy jemu to nie wystarczy? A może Sid myśli inaczej o jej relacjach z Sebastianem?Może się cieszy,że jest szczęśliwa albo inaczej? Trzymając Sebastiana za rękę była zupełnie w innym świecie. Czuła się inaczej gdy był obok. Czuła ciepło,a jednocześnie zimno;niebo i piekło ;radość i smutek ;dobro i zło ;życie i śmierć.